No mataré monstruos por ti.
Eso debí de haberte dicho cuando me enamoré de ti.
Cuando prometiste que ibas a acordarte de la primera vez que nos cruzamos.
Por casualidad.
No se, supongo que tengo la extraña habilidad de parecer jodidamente bien cuando todo va realmente mal. Supongo que llevo un cartel pegado en la frente que recita el grado de incapacidad emocional que albergo. El grado de frustación que supone levantarme cada mañana y pensar que será un día mejor. Que saldré a la calle y borraré de mi mente ese cartel que llevo pegado todo el día y que volveré a ponermélo cuando vuelva a sentirme triste por dentro. Supongo que es como una etiqueta emocional, una palabra que pueda clasificarme. Ser alguna excepción que confirme la regla. Cualquier regla.
Supongo que sigo teniendo la misma mala suerte que antes de conocerte, que antes de quererte, que antes de que me olvidaras, de antes de que dejaras de llamarme, de verme, de escribirme. Antes de que te marcharas y de que no supiera como hacer para arreglarlo.
Y ha terminado, mayo. 3 Mayos han tenido que pasar para que siga acordándome de ti y tu sigas paseándote por ahí como si nada. Con otra, con otras. He matado tantos monstruos por ti...
7 canciones para no olvidar:
Coíncido tanto con estas palabras... y ya está, deja de matar mostruos por él, que no lo merece, él se lo ha perdido, asi que anímate!!! que segurísimo que esperan cosas mejores. besotes.
Me encantó tu texto, tocaya. Siempre me encantó la palabra "monstruo" y en tu texto y con ese fondo...¡un 10 te mereces!
Sí, el papel lo recorto yo (por eso queda un poco "chuchurrio").
Amaranta es uno de los personajes de "Cien años de soledad". El significado de ese nombre en mi personaje tiene algo de importancia, pero como no me gustó especialmente cómo quedó el escrito, no lo publiqué. Lo revisaré y si pasa la "censura personal" entenderás algo más de por qué se llama Amaranta.
Besitos
Has matado muchos monstruos por él, y puede que ni siquiera lo valorara, o que sintiera que era eso lo que debías hacer. Pero debes enterrar los fantasmas que pasan por esa cabecita y encontrar cosas nuevas. Deja de agarrarte a un recuerdo y despierta, que la vida son dos días ;)
Un besazo!
És tan Love of Lesbian, tot això...:)
A vegades el monstre que hauries de matar és el que fa que aguantis més de quinze dies seguits segons quins monstres, malauradament aquest és el darrer a reconèixer i el deixem allí amagat entre el coixí i el somni que vagi creixen. ptns.
Cambia el matar monstruos por él a hacerlo por otra persona que sí lo aprecie (:
Me gusta mucho tu blog, gracias por dedicar unos minutos a leer el mío.
Un beso :*
Nada, ya aparecerá otra persona por la que matar monstruos. Mientras tanto, a recomponer la sonrisa :)
un besito!
Publicar un comentario